Wifi-QR-code maken

Maak een wifi-QR-code die je gasten alleen hoeven te scannen

Met een wifi-QR-code maakt iedereen verbinding met je netwerk door er de camera van een telefoon op te richten: geen wifisleutel van 20 tekens meer spellen en geen router omdraaien om het etiket te lezen. Deze generator zet je netwerknaam, wachtwoord en beveiligingstype in het standaardformaat dat iPhone en Android begrijpen, en plaatst alles op een printbare wifikaart met de naam en het wachtwoord ook als tekst, voor laptops en oudere apparaten.

Anders dan veel QR-websites verstuurt deze tool niets: de code wordt door een ingebouwde encoder 100% in je browser berekend en je wifiwachtwoord verlaat je apparaat nooit. Je krijgt een scherpe code om te printen (één grote kaart of vier om uit te knippen), te downloaden als PNG of SVG, of als tekst te kopiëren voor je eigen bordjes.

1. Vul je netwerk in

   Vervang het voorbeeld door de exacte ‘Netwerknaam (SSID)’, zoals die in de wifilijst van je telefoon staat (hoofdletters tellen mee), en vul het ‘Wachtwoord (wifisleutel)’ in. De oogknop toont het wachtwoord zodat je het kunt controleren; de teller geeft de grootte van de naam in bytes (maximaal 32).

2. Kies de beveiliging

   Laat ‘WPA/WPA2/WPA3 (Personal)’ staan voor bijna elke router, kies ‘WEP (verouderd)’ voor een heel oud exemplaar of ‘Geen (open netwerk)’ als er geen wachtwoord is. Vink ‘Verborgen netwerk (SSID wordt niet uitgezonden)’ aan als je router zijn naam niet uitzendt.

3. Pas de kaart aan

   Wijzig de ‘Titel van de kaart’ (standaard Gastenwifi), vink ‘Wachtwoord niet op de kaart tonen’ aan als alleen de QR-code zichtbaar mag zijn, en laat ‘Foutcorrectie’ op M staan, tenzij de kaart veel te verduren krijgt.

4. Print of download

   Kies bij ‘Afdrukken’ één grote kaart per pagina of vier kaarten om uit te knippen en klik op ‘Kaart afdrukken’; of gebruik ‘Kaart (PNG)’, ‘QR-code (PNG)’ en ‘QR-code (SVG)’. ‘Tekst kopiëren’ kopieert de gecodeerde tekst voor een ander programma.

5. Test voordat je hem ophangt

   Scan het voorbeeld met je telefoon: die moet voorstellen om verbinding te maken met het netwerk. Lukt dat, dan werkt de geprinte kaart ook.

Zo werkt een wifi-QR-code

De code bevat een korte tekst in een formaat dat bekend is geworden via de opensourcebibliotheek ZXing en dat iOS en Android tegenwoordig zelf lezen: WIFI:T:WPA;S:Thuis-WiFi;P:voorbeeld-wachtwoord;;. De telefoon herkent het voorvoegsel WIFI: en stelt voor om met deze gegevens verbinding te maken, in plaats van de tekst te tonen.

• T: het beveiligingstype: WPA (ook voor WPA2 en WPA3), WEP of nopass voor een open netwerk.
• S: de netwerknaam (SSID), maximaal 32 bytes; letters met accenten, Cyrillisch, Japans en emoji worden in UTF-8 gecodeerd.
• P: het wachtwoord, dat bij een open netwerk wegvalt; een WPA-wachtwoordzin heeft 8 tot 63 tekens.
• H:true, alleen bij een verborgen netwerk, zodat de telefoon ernaar zoekt ook al wordt de naam niet uitgezonden.
• De tekens \, ;, ,, : en " krijgen een backslash ervoor: een wachtwoord als huis;tuin wordt huis\;tuin en werkt gewoon.

Die tekst wordt vervolgens gecodeerd als QR-code (norm ISO/IEC 18004) in bytemodus, van versie 1 (21 × 21 modules) tot versie 10 (57 × 57), met Reed-Solomon-foutcorrectie en het masker dat het makkelijkst te lezen is. De tool kiest altijd de kleinste versie die past, zodat de modules groot blijven en de code makkelijk scant.

Welk foutcorrectieniveau kies je?

Dankzij foutcorrectie blijft een deels beschadigde code leesbaar: op niveau L is ongeveer 7% van de gegevens te herstellen, op M 15%, op Q 25% en op H 30%. Daar staat tegenover dat een hoger niveau modules toevoegt: bij dezelfde tekst wordt de code dichter en gaat hij soms een versie omhoog. M, de standaardinstelling, volstaat voor een kaart binnenshuis; Q of H loont voor een poster die aan krassen of vlekken blootstaat. Op niveau H daalt de capaciteit tot 119 bytes: zijn naam en wachtwoord heel lang, dan vraagt de tool je een lager niveau te kiezen.

Welk beveiligingstype kies je voor je wifi-QR-code?

Waar gebruik je een wifi-QR-code?

• Thuis: een kaart op de koelkast of bij de router, zodat familie en vrienden verbinden zonder naar de sleutel te vragen.
• Vakantiewoningen en B&B’s: in de welkomstmap van een Airbnb of vakantiehuis, naast de huisregels.
• Cafés, restaurants en winkels: op een tafelstandaard, bij de kassa of op de menukaart, het liefst voor een apart gastnetwerk.
• Kantoren, vergaderzalen en evenementen: bezoekers en sprekers zijn binnen seconden online, zonder dat de IT-afdeling de sleutel hoeft voor te lezen.
• Wachtkamers, scholen en verenigingen: een poster met een groot geprinte code die van afstand leesbaar is, op niveau Q of H zodat hij beter tegen een stootje kan.

Veelvoorkomende problemen en oplossingen

• ‘Kan geen verbinding maken met het netwerk’: het wachtwoord is hoofdlettergevoelig, en een spatie te veel of een automatische hoofdletter is genoeg om het te bederven. Neem het over van het etiket van de router, controleer het met de oogknop en lees de waarschuwingen onder het formulier.
• De camera reageert niet: controleer op de iPhone of het scannen van QR-codes aanstaat in Instellingen, Camera; probeer op Android Google Lens of het QR-icoon in de wifi-instellingen.
• De geprinte code scant slecht: print hem groter, op mat papier, zonder de kleuren om te keren en met de witte rand eromheen; glanzend lamineren kan reflecties geven.
• Het wachtwoord is veranderd: de oude kaart werkt niet meer; maak een nieuwe en gebruik liever een gastnetwerk waarvan je de sleutel kunt wijzigen zonder je eigen apparaten opnieuw te verbinden.
• Een oudere Android-telefoon komt niet op een netwerk met alleen WPA3: zet de gemengde modus WPA2/WPA3 aan in de router of werk de telefoon bij.

Privacy: alles gebeurt op je eigen apparaat. Netwerknaam en wachtwoord worden lokaal in je browser verwerkt en nooit verstuurd, gelogd of opgeslagen, ook niet in de browseropslag: na het herladen van de pagina zijn ze weg. Beperkingen: de code gaat tot versie 10, dus maximaal 213 bytes op niveau M (119 op niveau H); op niveau M is dat genoeg voor een naam van 32 bytes en een wachtwoord van 63 tekens. Wie de code scant, kan het wachtwoord lezen.